به یاد درویشان

یک روز زندگی

perch — Tue, 27 Oct 2009 05:48:59 GMT

دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است، تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقي بود.
پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد، داد زد و بد و بيراه گفت، خدا سكوت كرد، جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت، خدا سكوت كرد، آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سكوت كرد.
به پر و پاي فرشته ‌و انسان پيچيد، خدا سكوت كرد، كفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سكوت كرد، دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد، خدا سكوتش را شكست و گفت: "عزيزم، اما يك روز ديگر هم رفت، تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي، تنها يك روز ديگر باقي است، بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن."
لا به لاي هق هقش گفت: "اما با يك روز... با يك روز چه كار مي توان كرد؟ ..."
خدا گفت: "آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويي هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در نمي‌يابد هزار سال هم به كارش نمي‌آيد"، آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: "حالا برو و يک روز زندگي كن."

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي‌درخشيد، اما مي‌ترسيد حركت كند، مي‌ترسيد راه برود، مي‌ترسيد زندگي از لا به لاي انگشتانش بريزد، قدري ايستاد، بعد با خودش گفت: "وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين زندگي چه فايده‌اي دارد؟ بگذارد اين مشت زندگي را مصرف كنم.."
آن وقت شروع به دويدن كرد، زندگي را به سر و رويش پاشيد، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد، چنان به وجد آمد كه ديد مي‌تواند تا ته دنيا بدود، مي تواند بال بزند، مي‌تواند پا روي خورشيد بگذارد، مي تواند ....
او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد، زميني را مالك نشد، مقامي را به دست نياورد، اما ...
اما در همان يك روز دست بر پوست درختي كشيد، روي چمن خوابيد، كفش دوزدكي را تماشا كرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه او را نمي‌شناختند، سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد، او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.
او در همان يك روز زندگي كرد.
فرداي آن روز فرشته‌ها در تقويم خدا نوشتند: "امروز او درگذشت، كسي كه هزار سال زيست!"
***
زندگي انسان داراي طول، عرض و ارتفاع است؛ اغلب ما تنها به طول آن مي انديشيم، اما آنچه که بيشتر اهميت دارد، عرض يا چگونگي آن است.
امروز را از دست ندهيد، آيا ضمانتي براي طلوع خورشيد فردا وجود دارد!؟

روزه و فضایل آن

perch — Fri, 28 Aug 2009 11:55:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

تعاريف و کليات

صوم يا صيام، مصدر «صام يصوم»، به معنی امساک و سکوت و خويشتن داری است. و شرعا خودداری از تمام چيزهايی است که استفاده ی اشخاص روزه دار از آن ها ممنوع است.تاريخ وجوب روزه ماه شعبان سال دوم هجری است.اصل آن قبل از اجماع آيات سوره ی 7-183 بقره و حديث شريف «بنی الاسلام علی خمس» اسلام بر پنج پايه بنا شده است :گفتن شهادتين و بر پای داشتن نماز و دادن زکات و روزه ی ماه رمضان و حج بيت الله.

فلسفه و حکمت روزه «سلامت روح و نفس و تربيت روحانی و جسمانی است به عبارت ديگر از خوی درندگی به اخلاق ملکوتی و کمال بندگی رسيدن، و در درون آدميت ابديت يافتن و روی از دام و دانه ی شيطان برتافتن و روح کرامت در خود دميدن و در پناه رحمت حق آرميدن، و به تعبير ديگر : به اجر صبر و شکر نائل گشتن و تندرستی را نگهداشتن و در ميدان استقامت قد بر افراشتن و به ياری مستمندان شتافتن.

چرا اسم ماه روزه را رمضان گذاشته اند؟ رمضان به معنی شدت گرما است (زيرا اعراب اين اسم را برای اين ماه در شدت گرمای تابستان که آن را «رمض» می گويند گذاشته اند چنانکه ربيع الاول و ربيع الثانی را در فصل بهار و جمادی الاولی و جمادی الاخری را در فصل زمستان نام نهاده اند ( زيرا ربيع به معنی بهار و جمادی به معنی يخبندان است). قول اصح آن است که گفتن «رمضان» به جای «ماه رمضان» ايرادی ندارد چنانکه در شرح المهذب و مسلم آمده است.

فضائل روزه

روزه يکی از پنج رکن اسلام است. قال الله تعالی:کُلٌّ عَمَلِ ابنِ آدَمَ لَهُ اِلَّاصِيام فَاِنَّهُ لي وَأََنَا أجزي بِهِ.حديث قدسی است خدای تعالی می فرمايد:همه اعمال آدميزاد برای خود اوست بجز روزه وبی شک روزه فقط برای من است ومن خود پاداش آن را می دهم.همچنين می فرمايد:هر نيکويی را ده ثواب است تا هفتصد ، مگر روزه را که آن مخصوص مراست وجزای آن را من می دهم.خداوند تبارک وتعالی می فرمايد: اِنَّمَا يُوَفَّيَ اَلصابِرونَ اَجرَهُم بِغَيرِحِساب مزد شکيبايان (آنان که از اميال وشهوات خويش صبر می کنند )به تمام وکمال وبدون حساب داده ميشود.

فضيلت ماه مبارک رمضان که نزول سر آغاز قرآن، وجوب روزه در تمام روزهای آن ، وجوب شب قدر در شبهای تاق دهه ی اخير آن که اين شب بهتر از هزار ماه است. شب نزول روح الامين و فرشتگان رحمت به زمين، شب بار عام و سلام تا صبح هنگامی از شام تا بام.

روزه ی ماه مبارک رمضان به تمام شدن سی روز ماه شعبان يا ديدن هلال رمضان المبارک واجب می شود.

«صوموا الرويته و افطروا الرويته فان غم عليکم فاکلوا عده شعبان ثلاثين»

روزه را با ديدن ماه شروع کنيد و روزه را با ديدن ماه پايان دهيد ( عيد نمائيد) پس اگر هوا صاف نبود و نتوانستيد که ماه نورا ببينيد بايد شماره ی روزهای ماه شعبان را سی روز تمام حساب کنيد.

پيغمبر(ص)فرمود:صبر نيمه ايمان است.وروزه نيمه صبر است.وفرمود : بوي دهن روزه دار نزد خدای تعالی از بوی مُشک خوشتر است.وفرمود: خواب روزه دار عبادت است .چون ماه رمضان در آيد، درهای بهشت را بگشايند ودرهای دوزخ را ببندند وشياطين را در بند کنندو منادی آواز دهد : ای طالب خير بيا که وقت توست وای طالب شر باز ايست که نه جای توست.

صدبار تو بد کردی وثمرش ديدی

نيکی چه بدی داشت يک بار نکردی

اگر بپرسند که فردا روز قيامت حال ما چگونه است ،پاسخ آن را در قرآن می توانيم بيابيم.خداوند متعال درقرآن می فرمايد:

فَامَّامَن طَغَی.وَآثَرَالحَياةَ الدُّنيا.فَإِنَّ الجَحيمَ هِيَ المَأوَي.وَ أمَّامَن خافَ مَقَامَ رَبِّهِ،وَنَهَي النَّفسَ عَنِ الهَوَی. فَإِنَّ الجَنََّهَ هِيَ المَأوَي.

واما آن کسی که طغيان وسرکشی کرده باشد. وزندگی دنيارا(برگزيده وبرآخرت)ترجيح داده باشد.قطعاًدوزخ جايگاه اوست.واما آن کس که از جاه ومقام پروردگار خود ترسيده باشد،ونفس را از هوی وهوس باز داشته باشد.قطعاًبهشت جايگاه اوست.

عرفا مثال خوبی دارند در مورد ماههای سال. آن را تشبيه به فرزندان حضرت يعقوب (ع)می کنند که دوازده نفر بودند وبرگزيده همه آنها نزد خداوند حضرت يوسف بود که خداهمه فرزندان را به خاطر حضرت يوسف عفو فرمود. ماه مبارک رمضان نيز در بين دوازده ماه سال ماهی برگزيده است چون ماه رحمت وبرکت، ماه نزول قرآن وماهی است که ليله القدر درآن واقع شده وعزيزترين ماه نزد خداوند است.

ماه رمضان ماه تزکيه است.ماه توبه واستغفار است.ماهی است که به برکت آن مسلمان به خود مي آيد واز برای اصلاح خود وتزکيه خود تلاش مي کند. مقصود از گرفتن روزه شکستن هوی ونفس است تا بتواند طاعت وعبادت کند.حقيقت روزه مراقبه است ودوری از هوی واميال شهونی . روزه فقط امساک وپرهيز از خوردن نيست.بلکه بايد تمام اعضاء روزه باشد.

روزه سه درجه دارد: روزه عموم روزه خصوص وروزه خصوص الخصوص

روزه عموم آن است که از اذان صبح تا اذان مغرب از خوردن وآشاميدن پرهيز شود.اين روزه عام است.

روزه خصوص روزه ايست که علاوه بر ترک غذا وهرچيز خوردنی، بايد تمام حواس نيز در حالت روزه قرار بگيرد.

روزه خصوص الخصوص که مخصوص صالحان است آن است که علاوه بر دو مورد بالا قلب هم در حالت روزه باشد.

روزه خصوص 6 خصوصيت دارد:

1-روزه چشم:منع چشم از نگاه به هرآنچه مذموم است ودلش را ازياد خدا غافل می کند.پيغمبراسلام(ص)می فرمايد: نظر حرام تيريست از تيرهای شيطان.

2- روزه زبان: زبانش را از دروغ، فحش، غيبت وتهمت باز دارد . زبان روزه دار يا بايددر حالت سکوت باشد يا ذکر خدا وخواندن قرآن يا سخنان نيکو.

3- روزه گوش: پرهيز از شنيدن هرآنچه مذموم است مانند.غيبت وتهمت وسخنان بد. پيغمبر(ص) می فرمايد غيبت کننده وگوش گيرنده غيبت هردو درگناه غيبت شريکند.

4-منع بقيه اعضاء از جمله دست وپا از انجام هرآنچه که موجب گناه می شود.

5-کم خوردن درشب به نحوی که آنقدر سير نشود که شهوتش بجنبد ومانع از ذکر خدا شود.

6-دلش بعد از افطار بين خوف ورجا باشد که آيا روزه اش مورد قبول قرارگرفته ياخير.

و از بزرگی فضل روزه آن است که خداوندفرمود: ألصَّومُ لي وَأََنَا أجزي بِهِ اگر چه همه عبادات برای اوست چنانکه کعبه را خانه خود خوانده است در صورتيکه همه عالم ملک اوست. استحقاق روزه به خاطر دوخاصيت آن است: يکي آنکه حقيقت آن ناکردن وبازداشتن است، و اين باطن است و پوشيده. و ريا را درآن راهی نيست چرا که نيت آن در شب است. و ديگر آنکه بر ضد دشمن خدا يعنی ابليس است که لشکر او شهوات است وروزه لشکر اورا بشکند که حقيقت روزه ترک شهوات است. بدين خاطراست که رسول(ص) می فرمايد: شيطان در درون آدمی همچون خون روان است و بايد بوسيله روزه راه گذر او را تنگ کنی. همچنين فرمود ألصَّومُ جُنَّهٌ روزه سپری است. و اين همه برای آن است که مانع از همه عبادات شهوات است و مدد شهوات سيری است وگرسنگی شهوات را بشکند.

منبع : کومه کال

دنيا و دين در ابياتي وزين / حبيب اله مستوفي

perch — Thu, 09 Apr 2009 07:04:18 GMT

روژژميري (تقويم) كردستان ،چاپ شده در سنندج را مرور مي كردم :

دوشنبه 17 فروردين 2709 كردي (17-1-88 ) و 10 ربيع الثاني 1430 هجري قمري - وفات عبدالقادر گيلاني در561 هجري قمري

صداي دلنشين مادر مهربان (اينك در خاك خفته ) را هيچگاه فراموش نمي كنم كه وقتي مشغول بازي بودم و به ناگاه پايم مي لغزيد فرياد مي زد «غوث» و يا عمويم كه درويش جوان قادري بود عبدالقادر گويان به ياريم مي شتافت.

عبدالقادر گيلاني عالم وعارف نامبردار وچهره ي نام آشناي كردستان است كه سير در احوال وغور درآثارش بسي زيبا ونكته آموز است .

تاملي اندك در آثار محي الدين ابو محمدعبدالقادر گيلاني بهره مندي توام او را از شريعت و طريقت به خوبي نشان مي دهد، واعظي حنبلي كه در مذهب شافعي هم فتوي مي داد با تسلط بر ادبيات عرب در شهر بغداد بيش از 140 مجلس وعظ[1] را سامان مي دهد كه شمار حضار در آن گاهي افزون بر 400 نفر بود .[2] در اين مجالس با گفتار آتشين در ابطال افكار نادرست مي كوشد و در اين راستا بي پروا سخن مي گويد و اقوال و افكار و رفتار را با قسطاس مستقيم كتاب و سنت مي سنجد و نمي هراسد . [3]

هدف نگارنده دراين نوشته پرداختن مبسوط به اين دانشي مرد وارسته وتبيين وتحليل مبسوط مسائل نيست بلكه فقط باز خواني دوباره ي ابياتي منسوب به اوست كه آنهارا حاوي وحامل پيامي دل نشين و دقيق براي امروز مي دانم.

آشتي دادن مفاهيم به ظاهر در تقابل در اشعار عبدالقادر گيلاني

مفاهيم دنيوي و حقايق اخروي و رابطه دقيق اين دو مقوله يعني مفاهيمي كه امروزه گروهي جمع آنها را با هم نوعي تقابل (پارادوكس) مي دانند را عبدالقادر گيلاني در قامت عالمي عارف به خوبي تبيين نموده و در ابياتي ذكر نموده است برخي از اين مفاهيم عبارتند از : ذكر شبانه و جهد روزانه ، فرد گرايي و جامعه دوستي ، ظاهر بيني و باطن گرايي ، مرگ انديش و عدم افسردگي ، عمل به اقتضاي حال در عين دور انديشي و نهايتا نصيحت خلق توام با مجاهده با نفس .

در جهان امروز بي پروا مباش
فارغ از انديشه فردا مباش

كشتي پيدا كن و بنشين در او
ايمن از غرقاب اين دريا مباش

بي خبر از ناله شب ها مشو
غافل از احوال مظلومان مباش

در پي خود كن دعا گويان نيك
بد مكن با مردمان ، تنها مباش

دل بسي در جنت و اخري مبند
بي هواي جنت الماوي مباش

كار درويشان و مسكينان بر آر
ياد كن از مرگ و درد افزا مباش

نيكويي كن تو و نيكو نام شو
بد مكن مشهور در ايذا مباش

داد خواهي را چو بيني داد ده
در دكان و جاه بي سودا مباش

زير دستان را تو از پا در ميار
غره ي اين فرق فرقد سا مباش

خلق را محي تو ناصح گشته اي
پيرو اين نفس ناپروا مباش

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1] شصت و دو مجلس در كتاب فتح الرباني و هفتاد و هشت مجلس در فتوح الغيب

[2] اين مجالس در صبح هاي جمعه و شبهاي دوشنبه تشكيل مي شدكه گاهي المستنجد (خليفه) هم در آنها شركت مي كرد.

[3] نامه هاي 15 گانه اي از عبدالقادر گيلاني را استاد جميل ابراهيم حبيب گرد آوري كرده كه در آن نامه ها از دويست و هفتاد و پنج آيه قرآن استفاده شده است .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

منبع : وب سایت کومه کال: http://www.komakal.com

کتابِ قرآن برای همه

perch — Fri, 24 Oct 2008 08:19:18 GMT

قرآن برای همه

اکثر اهل زمان ما که نام مسلمانی برخود گذاشته‌اند از کتاب دینی و آسمانی خود بی‌خبرند و لذا بعقائد متفرقة باطله و ذلّت نفاق و تفرقه گرفتار شده و برای تمیز بین حق و باطل بمیزانی چنگ نزده‌اند، و هر کس بدنبال هر عالم نمائی رفته و بواسطة دین تقلیدی تحقیقات دینی را جائز نمی‌شمرد، و درصدد تحقیق نمی‌باشد. و اگر گاهی به فکر تحقیق افتاده معیاری که حق را از ناحق جدا سازند ندارند، و می‌توان گفت در امر دین حیران و سرگردانند و راه‌نمایان دلسوز خیرخواه بیداری که از میزان و معیار دین آگاه باشند ندارند، و غالباً دنیا طلبانی بنام دین برگردن ایشان سوار بوده‌اند. و عالم و جاهل توجّهی که شاید و باید بکتاب إلهی ندارند و آنرا مهجور و متروک نموده و بهرة شایسته از آن نبرده‌اند، و حتّی در حوزه‌های علمی دینی تدریس آن جزء برنامه نیست، در صورتیکه الله و رسولش و سایر پیشوایان اسلام تماماً قرآن را میزانِ حقّ و باطل و رهنمای سعادت و برای همه آنرا امام و حجّت، و پیشوای خود و سایرین دانسته و برای تصفیة حقایق دین از خرافات : قرآن را معرّفی کرده‌اند. متأسّفانه علل فراوانی باعث شده که مردم را از این واقعیّات دور و بی‌خبر داشته‌اند، و از راهنمائی قرآن در امور دین و دنیا بی‌اطلاعند. و بهمین جهت است که در سورة فرقان آیة 30 ذکر شده که رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم روز قیامت در پيشگاه عدل إلهی از قوم و از أمّت در عوض شفاعت شکایت می‌کند، در سورة فرقان فرموده :

«رسول الله گوید پروردگارا قوم من این قرآن را متروک نمودند».

یکی از علل بی‌خبری مردم از حقائق قرآنی همانا کسانیند که از بیداری مردم بتوسط قرآن وحشت دارند، و برای حفظ خرافات خود مردم را از فهم قرآن دور داشته‌اند. همان گویندگانی که گاهی خود را مبلغ قرآن می‌دانند، در صورتیکه باقرار خود قرآن را قابل فهم نمی‌دانند، و می‌گویند: باید امام بیاید و آنرا بیان کند. کسی نیست به آنان بگوید: پس چرا رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم و یازده امام بیان نکردند؟! و اگر بیان کردند پس قابل فهم شده چرا می‌گوئید نمی‌فهمیم؟.......

اثری از آيت الله العظمى علامه سيد ابوالفضل ابن الرضا برقعي قمی

جهت دانلود این کتاب به صورت pdf اینجا را کلیک کنید .

عید سعید فطر مبارک

perch — Mon, 29 Sep 2008 12:29:18 GMT

عید فطر مبارک

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت!

دوستان عزیزحلالم کنید و

التماس دعا . . .

هدیه او...

perch — Mon, 14 Jul 2008 13:25:18 GMT

خدای بزرگ به ما کادویی میدهد. مثلآ یک جلد کتاب.

میفرماید: میدانی این چیست؟

می گوییم: نه

می فر ماید:این یک هدیه است.بازش کن.

بازش می کنیم

قلمی به دستمان میدهد. میدانی این چیست؟

پاسخ می دهیم : نه

هیچ نمی دانیم جز آنچه تو به ما آموختی.

نوشتن می دانی؟

نمی دانم

دستها یمان را می گیرد و می فر ماید بنویس: بسم الله الرحمن الرحیم

تقدیم به خدای بخشنده مهربان

امضاء کن

چگونه؟

نامت را بنویس

حالا آنرا کادو کن.اینطور......

دستهایمان را می گیرد و با کمک دستان پر مهرش کادو می کند

حال آنرا به من باز گردان

چشم می گوییم و آنرا باز پس می دهیم . هدیه را می گیرد به وجد می آید .

می پرسد این را برای من گرفتی؟ چقدر زیباست. چقدر زحمت کشیده ای .به پاس این همه خوبی تو ترا در بهشتی مصفا جای میدهم .که بهشت شایسته نیکو کاران است. در آغاز مات و مبهوت نگاهش می کنیم . می خواهیم بگوییم این هدیه را ما تهیه نکرده ایم .آنرا شما به ما دادید . ما نوشتن نمی دانستیم شما دستهایمان را گرفتید و نوشتید .

ما کاری نکردیم تنها شاهد شما بودیم .نگاهش می کنیم آنقدر به وجد آمده است آنقدر خشنود و راضی است که این همه را از یاد می بریم. در شادی و رضایتش غرق می شویم. مغرور می شویم. سرمان را بالا می گیریم و می گوییم: بار خدایا بخاطر تست که این همه کار کرده ایم. بسیار سختی کشیدیم .رنج دیدیم تا توانستیم این هدیه را برایت تهیه کنیم.بخاطرش مصائب زیادی را تحمل کردیم و...... خدای بزرگ متواضعانه پنهان می شود تا احساس غرور کنیم .حتی به یادمان نمی آورد که هر آنچه بوده و هست از آن او بوده.او بر ما عاشق است بی نیاز است پس بدون انتظار اینچنین عشق می ورزد.

سبحان الله.سبحان الله. سبحان الله.

از این به بعد این حقیقت را بخاطر بسپاریم وبرای رضایتش عاشقانه گام برداریم.بدانیم هر چه هست از آن اوست و از اوست.اگر کار خوبی کردیم شکرش را به جای آوریم زیرا این ما نیستیم که انجامش میدهیم بلکه این اوست که ما را برگزیده تا از طریق ما فعلش تحقق پذیرد

برگرفته از وبلاگ نور خدا

مصاحبه با خدا!!

perch — Sun, 25 May 2008 07:29:13 GMT

در خواب ديدم كه با خدا مصاحبه مي كردم...

• خدا از من پرسيد: « دوست داري با من مصاحبه كني؟»
• پاسخ دادم: « اگر شما وقت داشته باشيد»
• خدا لبخندي زد و پاسخ داد:
« زمان من ابديت است... چه سؤالاتي در ذهن داري كه دوست داري از من بپرسي؟»
• من سؤال كردم: « چه چيزي درآدمها شما را بيشتر متعجب مي كند؟»
• خدا جواب داد....
« اينكه از دوران كودكي خود خسته مي شوند و عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند...و دوباره آرزوي اين را دارند كه روزي بچه شوند»
«اينكه سلامتي خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست مي دهند و سپس پول خود را خرج مي كنند تا سلامتي از دست رفته را دوباره باز يابند»
«اينكه با نگراني به آينده فكر مي كنند و حال خود را فراموش مي كنند به گونه اي كه نه در حال و نه در آينده زندگي مي كنند»
«اينكه به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نخواهند مرد و به گونه اي مي ميرند كه گويي هرگز نزيسته اند»
دست خدا دست مرا در بر گرفت و مدتي به سكوت گذشت....
• سپس من سؤال كردم:
«به عنوان پرودگار، دوست داري كه بندگانت چه درسهايي در زندگي بياموزند؟»
• خدا پاسخ داد:
« اينكه ياد بگيرند نمي توانند كسي را وادار كنند تا بدانها عشق بورزد. تنها كاري كه مي توانند انجام دهند اين است كه اجازه دهند خود مورد عشق ورزيدن واقع شوند»
« اينكه ياد بگيرند كه خوب نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند»
«اينكه بخشش را با تمرين بخشيدن ياد بگيرند»
« اينكه رنجش خاطر عزيزانشان تنها چند لحظه زمان مي برد ولي ممكن است ساليان سال زمان لازم باشد تا اين زخمها التيام يابند»
« ياد بگيرند كه فرد غني كسي نيست كه بيشترين ها را دارد بلكه كسي است كه نيازمند كمترين ها است»
« اينكه ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز نمي دانند كه چگونه احساساتشان را بيان كنند يا نشان دهند»
« اينكه ياد بگيرند دو نفر مي توانند به يك چيز نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند»
« اينكه ياد بگيرند كافي نيست همديگر را ببخشند بلكه بايد خود را نيز ببخشند»
• باافتادگي خطاب به خدا گفتم:
« از وقتي كه به من داديد سپاسگذارم»
• و افزودم: « چيز ديگري هم هست كه دوست داشته باشيد آنها بدانند؟»
• خدا لبخندي زد و گفت...
«فقط اينكه بدانند من اينجا هستم و به یادشان هستم»
« هميشه»

دوستان همیشگی و دوست داشتنی به یاد درویشان

دوستتان دارم

حلالم کنید

التماس دعا . . .

آشنایی با چهل گناه زبان

perch — Thu, 24 Apr 2008 07:50:18 GMT

هوالعلیم

آشنایی با چهل گناه زبان

۱- دروغ گفتن

۲ – تهمت زدن

۳ – طعنه زدن

۴ – زخم زبان زدن

۵ – عیبجویی از دیگران

۶ – آبروریزی

۷ – دل شکستن

۸ – لعنت کردن مردم

۹ – سرزنش بی جا

۱۰ – کبر درگفتار

۱۱ – نهی ازمعروف

۱۲ – بدعت در دین

۱۳ – حکم ناحق

۱۴ – قسم دروغ

۱۵– رنجاندن مومن

۱۶ – اضهار حسد و بخل

۱۷ – بد خلقی

۱۸ – بدزبانی بامعاشرت بامردم

۱۹ – تصدیق کفر شرک

۲۰- خشونت در گفتار

۲۱ – غیبت کردن

۲۲ – فحش و ناسزا گفتن

۲۳ – مسخره کردن

۲۴ – سخن چینی

۲۵ – شایعه پراکنی

۲۶ – ناامید کردن

۲۷ – به نام بد صدا کردن

۲۸ – شوخی با نامحرم

۲۹ – تملق و چاپلوسی

۳۰ – ریا در گفتار

۳۱ – امر به منکر

۳۲ – فاش کردن اسرار مردم

۳۳ – تحریف مسایل دینی

۳۴ – شهادت ناحق

۳۵ – وعده دروغ

۳۶ – خبری ندانسته گفتن

۳۷ – با مکر و حیله سخن گفتن

۳۸ – فریاد زدن بی جا

۳۹ – مزاح زیاد

۴۰ – تقلید صدای کسی برای مسخره کردن

بهترین اعمال نزد پروردگار حفظ زبان است.

بیشترین گناهان فرزند آدم از زبان است .

هرکسی که مردم از زبان او بترسند از اهل جهنم است .

التماس دعا . . .

به یاد درویشان یک ساله شد . . .

perch — Fri, 28 Mar 2008 12:32:18 GMT

اللهم صل علی محمد و آل محمد

میلاد نبی امین بر همه مسلمانان جهان مبارک باد

سال جدید هم برشما مبارک

به یاد درویشان یک ساله شد

شعرآمد بهار زیر (سروده مولوی کرد ) تقدیم به همه شما دوستان

عزیزی که یک سال به یاد درویشان را همراهی کردید.

ئاماوه وه هار ُ وه هاری شادی

بوی عه تر نه سیم غونچه ی ئازادی

خیل خانه ی خه فه ت بار به نی یش که رده ن

مه ینه ت روو نی یان وه ماوای مه رده ن

خه م وینه ی که مان قامه ت خه م بی یه ن

هه وارگه ی قه دیم نه ده سش شی یه ن

به زم شه وق و عه یش نه ده رووم جه مه ن

ئانه هیچ نه بو نه ده روون خه مه ن

ئینه نه تیجه ی دیای بالای تون

نیشانه ی وصال خال ئالای تون

کسی انجا هست . . .

perch — Fri, 29 Feb 2008 08:08:18 GMT

يه روز رفتم تو يه کوير...

اونجا هيچکس نبود جز من و يه درخت پير.

حتي يه قطره آب هم نبود.

اون درخته همه چيز اونجا بود. لااقل اينطور به نظر مي اومد.

رفتم پيشش نشستم،

سايش کم بود ولي خنک بود. خيلي خنک.

شايد از سايه ي همه ي درختايي که تا حالا زيرشون

نشسته بودم هم خنک تر بود.

ازش پرسيدم: اينجا، تنهايي، دلت نمي گيره؟

حرفي نزد...

دوباره پرسيدم. اين بار بلند تر از قبل.

سرش رو خم کرد .به من نگاه کرد و گفت : با مني؟

گفتم : مگه غير از تو هم کسي اينجاست؟

گفت: خوب معلومه. اينجا پر از همه چيزه.

پر از آسمون ، خورشيد ، خاک ...

گفتم: فقط همين؟

گفت: نه . يه چيزه ديگم هست،

که از همه چيز تو دنيا مهمتره.

گفتم چي؟

گفت : تو چي فکر مي کني؟

با خوشحالي گفتم آب؟

خنديد و گفت: خيلي مهمتر از اون.

دستامو گرفت و بلندم کرد.

گفت : چشماتو ببند و بو کن.

همين کار رو کردم...

گفت :خب چي شد؟ تونستي ببينيش؟

گفتم: من که چشامو بستم چه جوري ببينم؟

گفت: اگه بخواي ميتوني ببينيش. حتي با چشماي بسته.

از حرفش خندم گرفت . ولي سعي کردم کاري رو که مي گه انجام بدم.

سکوت کردم .سکوتم طولاني شد...

بهم گفت: خدا . خدا رو نمي توني ببيني؟ اون همه چيز اينجاست.

اون همه چيز همه جاست...

جمله هاي آخرشو بلند گفت . خيلي بلند.

بعد از مدتي گفت : حالا تونستي ببينيش؟

چشامو محکم تر از قبل بستم.

گفت : شايد بتوني صداشو بشنوي.

گفتم: تو چي؟ مي شنوي؟

گفت : آره . هميشه. من باهاش حرف ميزنم.

واسه همينه که هيچوقت تنها نيستم.

بعد سکوت کرديم . هردومون...

دستاي من هنوز توي دستاي پيرش بود.

قبل از رفتن بهش گفتم: من خدا رو ، نه ديدم ، نه شنيدم.

من اونو حس کردم...

لبخند گرمي زد و گفت: راستي سوالي که پرسيدي چي بود؟

حرفي نزدم...

اون دوباره پرسيد. بلند تر از قبل.

با خنده گفتم : با مني؟

خنديد و گفت : مگه غير از من و تو کس ديگه اي هم اينجا هست؟

گفتم: آره . اين دفعه آره.

گفت: نمي خواي جواب اون سوالي رو که پرسيدي بدوني؟

گفتم: نه. ديگه مهم نيست. جوابمو گرفتم.

يک سال بعد برگشتم همونجا...

ولي ديگه اون درخت پير اونجا نبود.

چند متر اون طرف تر يه درخت جوون و سرسبز ديدم.

قلبم تند تند مي زد.

من چشامو بستم. سرم رو گرفتم رو به آسمون و بو کردم.

خدا هنوز اونجا بود.

من لبخند زدم................

با تشکر از یه رهگذر . . .